Sevgili  Anneciğim, Sevgili babacığım,     Bütün duygu ve düşüncelerimi dile getirebilseydim, size şunları   söylemek isterdim: Sürekli bir büyüme ve değişme içindeyim. Sizin     çocuğunuz olsam da, sizden ayrı bir kişilik geliştiriyorum. Beni    tanımaya ve anlamaya çalışın. Deneme ile öğrenirim. Bana ayak       uydurmakta güçlük çekebilirsiniz. Oyunda, arkadaşlıkta ve    uğraşılarımda özgürlük tanıyın. Beni her zaman her yerde koruyup   horlamayın. Davranışlarımın sonuçlarını kendim görürsem, daha iyi   öğrenirim. Bırakın, kendi işimi, kendim göreyim. Büyüdüğümü başka   nasıl anlarım yoksa. Büyümeyi çok istiyorsam da, ara sıra yaşımdan   küçük davranmaktan kendimi alamıyorum. Bunu önemsemeyin, ama  beni şımartmayın da. Hep çocuk kalmak isterim sonra. Her istediğimi      elde edemeyeceğimi biliyorum. Ancak siz verdikçe, almadan       edemiyorum. Bana yerli, yersiz söz de vermeyin. Sözünüzü       tutmayınca, sizlere güvenim azalıyor. Bana kesin ve kararlı   davranmaktan çekinmeyin. Yoldan saptığımı görünce beni sınırlayın.  Koyduğunuz kurullar ve yasakların hepsini begendiğimi söyleyemem.     Ancak, hiç kısıtlamayınca, ne yapacağımı şaşırıyorum. Tutarsız  davrandığınızı görünce, hem bocalıyor, hem de bundan yararlanmadan   yapamıyorum. Öğütlerinizden çok, davranışlarınızdan etkilendiğimi    unutmayın. Beni eğitirken ara sıra yanlışlar yapabilirsiniz. Bunları     çabuk unuturum. Ancak birbirinize saygı ve sevginizin azaldığını     görmek beni yaralar ve sürekli tedirgin eder. Çok konuşup, çok  bağırmayın. Yüksek sesle söylenenleri ben pek duymam. Yumuşak ve   kesin sözler bende daha iyi bir iz bırakır. "Ben senin yaşındayken"  diye başlayan söylevleri hep kulak ardına atarım. Küçük yanılgılarımı  büyük suçmus gibi başıma kakmayın. Bana yanılma payı bırakın. Beni     yaramazlıklarım için kötü çocukmuşum gibi yargılamayın. Yanlış      davranışım üzerinde durup düzeltin. Ceza vermeden önce beni       dinleyin. Suçumu aşmadığı sürece, cezama katlanabilirim.    Beni dinleyin. Öğrenmeye en yakın olduğum anlar, soru sorduğum    anlardır. Açıklamalarınız kısa ve özlü olsun. Beni yeteneklerimin     üstünde işlere zorlamayın. Ama başarabileceğim işleri yapmamı  bekleyin. Bana güvendiğinizi belli edin. Beni destekleyin, hiç değilse,     çabamı övün. Beni başkaları ile karşılaştırmayın. Umutsuzluğa     kapılırım. Benden yaşımın üstünde olgunluk beklemeyin. Bütün   kuralları birden ögretmeye kalkmayın. Bana süre tanıyın. Yüzde yüz      dürüst davranmadığımı gördüğünüzde ürkmeyin. Beni köşeye   sıkıştırmayın. Yalana sığınmak zorunda kalırım. Sizi çok bunaltsam   da, soğukkanlılığınızı yitirmeyin. Kızgınlığınızı haklı görebilirim, ama    beni aşağılamayın. Hele başkalarının yanında onurumu kırmayın.       Unutmayın ki, bende sizi başkalarının önünde güç durumda     bırakabilirim. Bana haksızlık ettiğinizi anlayınca, açıklamaktan   çekinmeyin. Özür dileyişiniz, size olan sevgimi azaltmaz, tersine, beni   size daha çok yaklaştırır. Aslında ben sizleri olduğunuzdan daha iyi      görüyorum. Bana kendinizi yanılmaz ve erişilmez göstermeye      çabalamayın. Yanıldığınızı görünce üzüntüm büyük olur. Bana     verdikleriniz yanında benden istetediklerinizin zor olmadığını da      biliyorum. Yukarıda sıraladığım istekler size çok geldiyse, bir     çoğundan vazgeçebilirim, yeter ki beni ben olarak seveceğinize       olan inancım sarsılmasın. Benden "Örnek çocuk" olmamı       istemezseniz, ben de sizden kusursuz anne-baba olmanızı       beklemem, severek ve anlayışlı olmanız bana yeter. Sizin      çocuğunuz olarak doğmak elimde değildi. Ama seçme hakkım       olsaydı, sizden başka kimsenin çocuğu olmak istemezdim.                    Sizi seviyorum. Çocuğunuz.