ANNEM YOK ARTIK



   Annem yok artik. Beni dusunen kalbi yok. Bitti.
Umutsuz olmak istemiyorum. Umutsuzlugun bir cikar yol olmadi-gini biliyorum.
Annem yok artik, yeryuzu cok gordu onu, kalabaligin arasinda  kus gibi cirpinan varligini cok gordu
Dalgin yuregini cok gordu, bizim icin carpan, kaygilarla dolu yure-gini.
Annem yok artik. Bu kesin. Gelinecek bir yere gitmedi. İste geldim cocuklar demeyecek, nasilsin yavrum demeyecek, sobanin yanina oturup uzatmayacak yorgun ayaklarini,
Sabah kahvaltilarinin masasi olmayacak artik, yine gel demeye-cek, cikarken ben kapidan, cikip karanliga karisirken
Yeni bir donemi basladi omrumun, annemin olmadigi donemi, onu yuregimin ustune nasil bastirmak istedigimi bilemeyecek ar-tik
Genclik donemleri bir sey anlatmiyor bana, aklimda hep son do-nemlerinin annemi
Hayatim surup gidecek, annem olmadan, cocuklarim oldugunda onlara annemi anlatabilecegim sadece
Fotograflarina bakacaklar, ufarak, biraz mahzunca bir kadin Kucucuk tozlu papuclariyla merdivenleri tirmanip kapimi acip gir-meyecek
Yuregi dopdolu, trafikten insanlardan saskin, kocasina siginan bi-raz butun fotograflarinda
Hayatim ruzgar gibi akip geciyor, ugultulu bir ruzgar gibi akip ge-ciyor hayatim
Anne diyemeyecegim artik bir baskasina, sesimin anneme seslenir- kenki tonuyla
Tatil donuslerinde annemin ugrayacagi evi yok, beni seven birile-ri olacak mi yine de
Gidip kosulsuz uzanacagim bir yatak, saclarimi oksayacak bir el
Ama ben anneme de butun butune hicbir zaman birakamadim kendimi saclarimi oksarken, yorulur simdi, birakir simdi diye dusunurdum
Ve cilginca yaramaz, beyni bos denecek kadar yaramaz, ve hasta-likli denecek kadar duyarlikli bir cocuktum cocuklu- gumda da
Dizlerine oturdum bir gun, indim utanarak, kisa pantolonum- dan firlayan ve bana artik cok buyumus gelen dizlerimle
Oysa ilk okul ikide ya var ya yoktum daha
O zaman tanidim sonsuz genis caddelerini Kars’in, sonsuz genis gogunu ve o zamanlardan kaldi yuregimde sonsuz bir ucurum duygusu
Annem hic bir zaman bilmedi bunlari, yuregi buyumus bir cocuk-tum ben, gizli gizli ne kadar cok agladim bir gun olecegini dusunerek onun
Annem yok artik, onun yuregindeki ben de yokum, yani annemle tanimlanan ben de oldum onunla
Simdi yeni bir tanima alistirmaliyim kendimi, simdi ben kendimi dusunmezken bile kim dusunur beni
Umutsuz olmamak gerektigini biliyorum, bu acimasiz gecede
Yazgi diye bir şey yok, içinde yasadigimiz bu toplum oldurdu an-nemi
Carpintilarla hirpalanan yuregi dayanamayip parcalandi sonunda
Simdi toprak dolar gozlerine, artik istese de kimildayamaz, yok-
      luk esir aldi onu
Bagladi ellerini kollarini sessizlik, caresiz bile degil artik
Bir cocuk gibi korunmasiz, karisti bin yilin olusune
Ama onun umutlari benim de umutlarim olacak bundan boyle, ca-
     resizleri korurken annemi de korumus olacagim biraz
     diledigince yasayamadi omrunu, varligini ozgurce geliştiremedi
Ama butun insanlar varliklarini ozgurce gelistirecekler bir gun ve
     annemi hic bir zaman unutmayacagim
Her olum kahramancadir, annem hepimizden once yasadi bu kah- ramanligi
Ey benim yuregim, guc ver bana, ey hayat guc ver bana, anneme
     yarasan siirler soyleyim
Bosuna yasamis olmasin o, sonsuzlassin, icten, puruzsuz dizelerimle
Nasil aci duyarsa bir magara adami, nasil cikarsa olcusuz haykiris-lar girtlagindan
Öyle bagirayim ben de, sonsuzlassin yuregim, butun insanlara sev-giler tasiyacak kadar
Ve oylesine guzellessin ki her sey, oylesine erisin ki yumusak bir isikta
Öylesine bilgeleseyim, oylesine sevgiyle dolsun ki kalbim, olurken annemleseyim
Biliyorum var olmaz bir daha yok olan seyler, umurumda degil bi-cim degistirisi maddenin, ruh diye bir sey de yok
Ama gizli sevgiler bulunup cikarilirsa yureklerinden insanlarin
Cikarilirsa karanligindan  unutusun yasanmis olan seyler
Ve bir tek bir insan yuregi gibi carparsa bir gun insanlik,Hicbir sey yok olmamis olacaktir, donuserek sonsuz, buyuk, ve butun zamanlari birlestiren bir sevgiye


ATAOL BEHRAMOGLU
SİİRLER 1959-1982
(1976)


  e-kart yollayınız
İsminiz:  
Arkadaşınızın mail adresi:

Sizin mail adresiniz: